دلتنگت که میشوم
به یاد خودم می افتم
به یاد خود فراموش شده ام که خسته از بیداری خاطره ها
خود را به خواب میزند
دلتنگت که میشوم
به یاد خودم می افتم
که چگونه برای پر کردن جای خالیت تمام بغض هایش را قاب میگیرد
به دیوار میکوبد
دلتنگت که میشوم به خودم فکر میکنم
و اینکه چه رازیست در دلتنگی شفافت
که از من به خودم نزدیکترست
رهایم کن از وحشت فروریختن
آسوده ام کن از پروای زمین خوردن
مرا شجاعتی باید به بلندای پریدن
و جسارتی به عمق سقوط
مرا آرامشی باید به پهنای گورستان
و هوسی به بی شرمی هبوط
تو را فراموش خواهم کرد
چون تاریکی که نور را
تو را ترک خواهم کرد
چون زمزمه ای که حنجره را
من غرق خواهم شد در غلظت قیرگون افکارم
من سرد خواهم ماند در بی تفاوتی سنگین نفسهایم
تماشایم کن از نهایت بودنت
و لبخند بزن
بر سراب درهم هستیم
بر هذیان کلمات خسته ام
بی واسطه واژگان آراسته سخن میگویم
بی واسطه احساس های ناب
بی واسطه تفکر ...بی واسطه نگاه
دیگر واسطه ها را نیازی نیست
نه چون تورا نزدیک میدانم
و نه چون تو مرا میشنوی
بی واسطه سخن می گویم تا شاید
تا شاید لحظه ای ...هر چند کوتاه
مرا بی واسطه یاد کنی
همان گونه که بی هیچ واسطه ای
فراموش کردی
ببین چگونه میچرخم ...
دامن شادیهایم را ببین ، چه پفی دارد
موهایم را مثل آرزو بلند کرده ام...
گوشواره های طلایی ام را دیدی؟
مثل خورشید نقاشی هاست ، زرد زرد
ببین چگونه میخندم
صدایم را همه میشنوند
زیر چشمی نگاهم میکنند
زمزمه ام میکنند که من خوشحالم
خوش به حالم
خوش به حالم
دست خود افشانم...پای بر قلب زمین کوبانم
تو مرا میبینی؟
تو مرا میشنوی؟
در پس شادی ها ، پس این قهقهه ها
هق هق غمزده ی قلبم را
زوزه ی زخمی احساسم را
رخت تاریک آرزوهایم را
میبینی؟
تو مرا میشنوی؟
ببین چگونه میچرخم
من به دنبال نگهت میگردم
شاید این روز که آرام آرام
سوی فردای دگر در پیشست
شاید این حسرت سرخ
که در آن کنج کبود، بیصدا
بنشسته ست
شاید این تاریکی
که ز چشمان سیاه غفلت، بی هوا
افتادست
شاید این خواب پریشان
که پس پلک ورم کرده شب
سنگینست
آخر قصه نباشد
آخرین برگه نباشد
شاید این پایان نیست
بعد ازاین صفحه غم بار و کبود
بعد از این لحظه ی خاکستری رو به افول
شایدی شاید هست
شایدی رنگ طلوع
شاید این روز که آرام آرام
سوی فردا ی دگر در پیشست
رنگ فرداهایش
رنگ امروز و همین صفحه نباشد
شاید این، آخرین برگه نباشد
چشم میگذارم بر دیوار
میشمارم یک به یک تا به هزار
تو برو پنهان شو
در پس فاصله ها تنها شو
به گمانت نرسد فکر بدی
که کنم من نگهی، نه
هوس زیر چشمی دیدنم نیست دگر
من و تنهایی سرد دیوار
ترسیم نیست دگر
من و تکرار سیاه ماندن
تو و رفتن
من و آن ضرب قدم های جنون آور تو
تو وآن زمزمه نازک وبیرنگ فراموشی من
تو برو پنهان شو
در دلم هندو مرد
تو برو ویران شو
چشم میگذارم بر دیوار
میشمارم تا فردا
بعد امروز تو و خاطره ها
بعد این سردترین فا صله ها
چشم خود بگشایم
تو برو پنهان شوتو به دستانم خیره مانده ای...من به چشمانت
چشمانت خالیست مثل دستانم
آنچه میجویی در ضربان بی ضرب قلبم آرمیده
و آنچه میجویم در راه بیراهه ها به خاک افتاده....
میدانم تو آنجایی
کنار آن بی رمق ترین آرزوهایم
پشت پرچین کوتاه حواس پرتی هایم
تو آنجایی
میشناسمت
حتی اگر ناگاه دو چشمم را با دو دستت بپوشانی
میشناسمت و میدانم
تو همانی که همیشه آنجایی...
سکوتی، بیمار ز تکرار سرد خود
می لرزد بر لبانم
بغضی، چو دیوانه سر میکوبد
بر گور استخوانی سینه ام
بیراهه یی ، تنها مانده ز راه میزند
بوسه بر قدم هایم
آرزویی ، چروکیده تر از دیروز
میکشاند خود را ز پس پاهایم
با دلم میگویم
نکند صبح صادق شود این خواب سیاه
نکند راست شود نکند راست شود
اگر از فردایم سهم من تاریکیست
سهم من بغض دیوانه و راه تنگیست
اگر از دفتر پر نقش و نگار فردا
سهم من نقش حسرت یا نگارین آهیست
من به زانو آیم
به تمنا خواهم
به هزاران آب اشک و زاری
تو بزن خود آتش به پر فردایم
من نخواهم فردا
با دلم میگویم نکند راست شود
صبح صادق شود این خواب سیاه...
